PRAKTYCZNE PORADY I POMYSŁY NA ARANŻACJE
Obudowę basenu z desek WPC należy zamontować na osobnej, stabilnej konstrukcji nośnej, a nie bezpośrednio do ścian zbiornika. Prawidłowo wykonany podest ułatwia wchodzenie do wody, porządkuje strefę kąpielową i zasłania techniczne elementy basenu. Niezwykle ważne są jednak odpowiednie podłoże, sprawny odpływ wody oraz dostęp do pompy, filtra i zaworów. Kompozyt dobrze sprawdza się w strefie narażonej na zachlapanie. Takie deski są odporne na wilgoć, nie tworzą drzazg i mają powierzchnię zwiększającą przyczepność.
Z tego tekstu dowiesz się:
Deski WPC są praktycznym wykończeniem strefy basenowej, ponieważ dobrze znoszą wilgoć i nie wymagają olejowania ani malowania jak drewno. Kompozyt łączy mączkę drzewną z tworzywem, dzięki czemu jest odporny na gnicie, butwienie oraz zmienne warunki atmosferyczne.
Największe znaczenie przy basenie ma jednak bezpieczeństwo. Deski kompozytowe nie mają drzazg, a ich ryflowana lub szczotkowana powierzchnia poprawia przyczepność. Dzięki temu chodzenie na boso po mokrej nawierzchni jest komfortowe nawet przy naprawdę mokrej nawierzchni.
W ofercie Yutra dostępne są deski tarasowe o różnych szerokościach, długościach, kolorach i strukturach powierzchni. System można uzupełnić kompatybilnymi legarami, klipsami oraz listwami maskującymi ułatwiającymi wykonanie spójnej zabudowy.
Projekt powinien określać kształt, wysokość oraz funkcję obudowy jeszcze przed zakupem materiałów. Między basenem a zabudową trzeba pozostawić odstęp zgodny z dokumentacją zbiornika i systemu WPC, aby materiały miały miejsce na zmianę kształtu przy zmianie temperatury. Szczelina przy krawędzi powinna jednocześnie być zabezpieczona przed przypadkowym zakleszczeniem stopy.
W projekcie należy uwzględnić drabinkę, pokrywę, przewody oraz miejsce obsługi urządzeń. Przy pompie, filtrze, odpływie i zaworach najlepiej zaplanować zdejmowany panel albo klapę rewizyjną, którą można otworzyć bez demontowania większej części obudowy.
Do wykonania obudowy najlepiej użyć elementów należących do jednego systemu montażowego. Deski, legary i klipsy różnych producentów mogą mieć niepasujące wymiary, przez co nie zapewnią właściwych szczelin ani stabilnego połączenia.
Przed rozpoczęciem pracy przygotuj:
Zapotrzebowanie na materiał trzeba obliczyć na podstawie rozrysowanego układu desek. Zaokrąglony obrys basenu oznacza więcej docinek niż prostokątny taras, dlatego w zamówieniu należy uwzględnić większy niż zwykle zapas.
Podłoże musi być równe i ukształtowane tak, aby nie zatrzymywało wody. Konstrukcji nie należy ustawiać bezpośrednio na gruncie podatnym na osiadanie. W zależności od warunków podstawą mogą być odpowiednio wykonane stopy, płyta betonowa albo wsporniki tarasowe. Ciężar podestu, wyposażenia i użytkowników powinna przenosić konstrukcja niezależna od basenu. Przekroje elementów, rozstaw podpór i sposób kotwienia trzeba dobrać do wielkości oraz obciążenia platformy.
Górna krawędź podestu nie może kolidować z obrzeżem zbiornika ani utrudniać zakładania pokrywy. Wysoka platforma może ponadto wymagać schodów, balustrady i sprawdzenia projektu przez fachowca.
Legary należy rozmieścić zgodnie z instrukcją wybranego modelu deski lub gęściej. Nie ma jednego rozstawu właściwego dla wszystkich profili. Przykładowo w przypadku deski BERGDECK B150 producent wskazuje 35 cm, ale dla innego produktu lub sposobu użytkowania wartość może być odmienna.
Końce desek oraz ich łączenia muszą mieć stabilne podparcie. Przy połączeniu czołowym zwykle potrzebne są oddzielne legary pod oba końce. Pozwala to prawidłowo zamocować klipsy i zachować wymaganą przerwę między elementami.
Układ legarów, desek i podpór nie może tamować wody spływającej pod podest. Przed przejściem do kolejnego etapu warto polać podłoże wodą i sprawdzić, czy odpływa ona poza konstrukcję, zamiast gromadzić się przy urządzeniach basenowych lub instalacji elektrycznej.
Układ desek należy rozrysować przed rozpoczęciem cięcia. Ograniczy to liczbę wąskich fragmentów przy krawędziach i zmniejszy ilość odpadów. Przy okrągłym basenie można wykonać wieloboczny obrys albo dopasować docinki do łuku, zależnie od konstrukcji i użytego profilu.
Każdy element najlepiej zmierzyć osobno, ponieważ gotowa konstrukcja może nie być idealnie symetryczna. Deskę trzeba stabilnie podeprzeć podczas cięcia, a jej krawędź oczyścić z resztek.
WPC zmienia wymiary pod wpływem temperatury, dlatego deski nie mogą stykać się ze ścianą basenu, murem ani innym stałym elementem. Wymagane przerwy dylatacyjne należy odmierzyć według instrukcji produktu, uwzględniając także temperaturę panującą podczas montażu.
Deski należy mocować systemowymi klipsami, które utrzymują równy odstęp i pozwalają kompozytowi pracować. Pierwszy rząd stabilizuje się klipsami startowymi, a kolejne układa na klipsach montażowych przykręcanych do legarów.
Mocowań nie należy od razu dokręcać z pełną siłą. Najpierw warto ułożyć kilka rzędów, sprawdzić ich linię i dopiero później dokręcić wkręty zgodnie z zaleceniami producenta. Zbyt mocne ściśnięcie ograniczy ruch materiału, a zbyt luźne pozostawi niestabilną powierzchnię.
Odsłonięte zakończenia zamyka się rozwiązaniem przewidzianym dla danego systemu, takimi jak listwy maskujące, ćwierćwałki i kątowniki. Wykończenie nie może zakrywać dylatacji, otworów wentylacyjnych ani drogi odpływu wody.
Przed pierwszym użyciem należy:
Uginanie się, kołysanie lub zatrzymywanie wody oznacza, że zabudowa wymaga poprawy. Przyczyną może być niestabilna podstawa, zbyt rzadkie podparcie desek albo źle wyznaczony kierunek spływu.
Deski WPC nie wymagają konserwacji typowej dla drewna. W przypadku kompozytu przypomina ona malowanie dedykowanym środkiem do konserwacji WPC, ale jest szybsze i prostsze. Na co dzień za to najczęściej wystarczą miękka szczotka, woda i łagodny detergent dopuszczony przez producenta.
Glony, tłuste kosmetyki, resztki jedzenia i skoncentrowane środki basenowe najlepiej usuwać od razu. Przed zastosowaniem myjki ciśnieniowej należy sprawdzić, czy producent jej nie wyklucza oraz jakie zaleca ciśnienie i odległość dyszy.
Kontrolę techniczną warto przeprowadzić przed każdym sezonem. Należy wówczas sprawdzić stan mocowań, listew i klapy rewizyjnej, drożność odpływu oraz stabilność podłoża po zimie.
Tak, jeżeli nie opiera się ona na stelażu i nie utrudnia kontroli ani demontażu zbiornika. Konstrukcja musi pozostawiać dostęp do nóg, przewodów oraz miejsc, w których może być potrzebna naprawa poszycia.
Typowe zachlapania nie powinny stanowić problemu dla desek kompozytowych. Rozlane preparaty basenowe w dużym stężeniu trzeba jednak szybko spłukać, a odporność wybranego produktu potwierdzić w jego karcie technicznej.
Możliwość wymiany zależy od systemu mocowania i położenia elementu. Dostęp do deski pośrodku podestu może wymagać demontażu kilku sąsiednich rzędów, dlatego warto zachować dodatkowy element z tej samej partii.